WOLNA OJCZYZNA

Idź do spisu treści

Menu główne

Bohdan Poręba - nie żyje, zmarł 25.01.2014r

Wiadomości NARODOWE

Publikacja: sobota, 25 stycznia 2014 20:00, aktualizacja: 06.02.2014
Bohdan Poręba nie żyje! - "wolne media" milczą...         

Z uzyskanych informacji  (06.02.2013r), w dniu 07.02.2014r - piątek, odbędzie się pogrzeb

- Msza św. o godz. 12.00 w katedrze praskiej w Warszawie, kościół pw. św. Floriana.
- Pochówek o godz. 14.00
na cmentarzu Północnym w Warszawie.



Jeden z najwybitniejszych polskich twórców filmowych. Pozostawił po sobie wiele wybitnych dzieł, w których dzielnie bronił polskości i odkłamywał naszą historię. Twórca m. in. "Hubala", "Polonia Restituta" czy "Katastrofy w Giblartarze". Producent "Nad Niemnem". Zbierając materiały do filmu o Jedwabne, dotarł do jednego z ostatnich żyjących świadków wydarzeń, Jerzego Laudańskiego. Przeprowadził z nim godzinny wywiad, który zamieszczam. Liczę, że zapoznanie się z powyższym wywiadem dostarczy czytelnikowi wiedzy o prawdziwym przebiegu zbrodni w Jedwabnem, oraz prawdziwych jej sprawcach...
Był również cenionym publicystą i politykiem. Pisał m. in. dla "Myśli Polskiej" i "Tygodnika Ojczyzna". Karierę polityczną rozpoczął w PZPR (od 1969 do rozwiązania), następnie lider Zjednoczenia Patriotycznego "Grunwald", działacz "Samoobrony" oraz Stronnictwa Narodowego (SN). Po rozwiązaniu SN utworzył Stronnictwo Narodowe - Organizacje Polityczną Narodu (SN-OPN), które w 2007 r. weszło w skład Obozu Wielkiej Polski (OWP), którego był wiceprezesem ds. kultury.

  • Zmarł nagle dziś (25.01.2014r godz. 18:45)

  • 5 kwietnia 2014r skończyłby 80 lat.


Bohdan Poręba
, właśc. Jerzy Bogusław Poręba (ur. 5 kwietnia 1934 w Wilnie), polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, polityk, publicysta.


Wieczny odpoczynek Racz Mu dać Panie!



Wykształcenie i twórczość zawodowa

Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Jego ojciec był oficerem Legionów Polskich, a potem Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Matka była nauczycielką. W 1945 wraz z rodziną został repatriowany do Polski, osiadając w Bydgoszczy. W tym mieście ukończył liceum i zdał maturę. Działał również w harcerstwie. Był m.in. drużynowym 5. Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej.

W 1955 ukończył studia na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Jako reżyser zadebiutował w połowie lat 50. Reżyserował filmy jeszcze w trakcie studiów (m.in. film dokumentalny o niewidomych I dla nas słońce świeci). Jego pierwszym filmem, zrobionym po uzyskaniu dyplomu był Apel poległych, mający spełniać rolę epitafium dla żołnierzy polskich poległych na wszystkich frontach II wojny światowej, w tym w powstaniu warszwskim oraz w formacjach polskich na Zachodzie, o których mówienie było wcześniej zakazane. W 1957 otrzymał nagrodę Polskiej Krytyki Filmowej "Złota Syrenka" za film Wyspa wielkiej nadziei. W 1963 wyreżyserował film Daleka jest droga, który opowiadał o żołnierzach gen. Stanisława Maczka. Został wówczas na kilka lat odsunięty od robienia filmów. Podjął więc pracę w teatrze, w którym był m.in. reżyserem spektaklu Dziś do Ciebie przyjść nie mogę złożonego z piosenek partyzanckich.

Po powrocie do robienia filmów, został autorem filmu Gniewko, syn rybaka, a w 1970 był reżyserem filmu o buncie warszawskich hutników Prawdzie w oczy. W 1973 wyreżyserował film Hubal o polskich partyzantach z początków II wojny światowej, za który otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia środowiska filmowego. Od 1975 do 1998 był kierownikiem artystycznym Zespołu Filmowego "Profil" (faktycznie zaprzestał działalności po 1990). Od 1986 do 1989 kierował Teatrem Dramatycznym w Gdyni. W latach 1987-1989 pełnił funkcję członka Komitetu Kinematografii. W latach 90. krótko prowadził działalność gospodarczą, następnie przeszedł na emeryturę.

W 2005 wyreżyserował dramat Lusi Ogińskiej (poetka, żona Ryszarda Filipskiego) pt.
"Zmartwychwstanie", który był emitowany w TV Trwam, a pierwotnie wystawiony na kongresie Samoobrony RP. Był także producentem m.in. Zamachu stanu, Nad Niemnem i Sekretu Enigmy.

Publikował m.in. w "Myśli Polskiej", "Naszym Dzienniku", Tygodniku '"Ojczyzna'" oraz "Nowej Myśli Polskiej".

W 2010 powstał film dokumentalny Prawda, dobro i piękno. Film o Bohdanie Porębie, w reżyserii Ksawerego Szczepanika, który opowiada o losach Bohdana Poręby. W tym samym roku ukazał się wywiad - rzeka z Bohdanem Porębą Obronić Polskość!

Działalność polityczna

W 1969 wstąpił do PZPR. Działał w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, był członkiem Patriotycznego Ruchu Ocalenia Narodowego, współzałożycielem i jednym z ideologów Zjednoczenia Patriotycznego "Grunwald". Jako jeden z nielicznych głosował na ostatnim Zjeździe PZPR przeciwko rozwiązaniu tej partii, a wcześniej popierał linię polityczną Albina Siwaka (tzw. narodowy komunizm). W latach 1986-1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

W filmie Stanisława Barei Miś parodią Poręby była postać reżysera Zagajnego (w tej roli Janusz Zakrzeński). Także w serialach Alternatywy 4 i Zmiennicy wyśmiewano się ze środowiska ZP „Grunwald" i samego Poręby wytykając mu antysemityzm i lojalność wobec PRL-owskiej rzeczywistości.

W latach 90. współpracował m.in. z Andrzejem Lepperem, Stanisławem Tymińskim i gen. Tadeuszem Wileckim, starając się powołać Blok Ludowo-Narodowy. Przed wyborami parlamentarnymi w 1993 kierował kampanią wyborczą Samoobrony – Leppera. W wyborach tych kandydował bez powodzenia do Sejmu z listy tego ugrupowania w województwie bydgoskim (otrzymał 902 głosy). Następnie wraz z grupą rozłamowców z partii Przymierze Samoobrona, współtworzył Front Narodowej Samoobrony.

Działał w krakowskim Stowarzyszeniu Nie dla Unii Europejskiej, był współproducentem i reżyserem kontrowersyjnych (o mocnym akcencie antyniemieckim) klipów antyunijnych w czasie przedreferendalnym. Po 2000 związał się ze środowiskiem Bolesława Tejkowskiego, zostając członkiem zarządu Polskiego Komitetu Słowiańskiego, wchodzącego w skład Soboru Wszechsłowiańskiego z siedzibą w Moskwie. Był członkiem władz Stronnictwa Narodowego, a następnie prezesem Stronnictwa Narodowego – Organizacji Politycznej Narodu. Zasiadł także we władzach Kresowego Ruchu Patriotycznego, Stowarzyszenia Patriotycznego "Wola – Bemowo" oraz Ruchu Obrony Godności Narodu Polskiego.

W wyborach w 2001 kandydował do Senatu jako kandydat niezależny, zaś w wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie kandydował do Sejmu z ramienia Samoobrony RP w okręgu konińskim. W 2007 wstąpił do Obozu Wielkiej Polski, gdzie pełni funkcję wiceprzewodniczącego ds. kultury narodowej. Został ponadto członkiem Polskiej Wspólnoty Narodowej oraz honorowym członkiem Frontu Narodowo-Robotniczego. Objął również funkcję wiceprezesa stowarzyszenia Wierni Polsce Suwerennej.

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował do rady miasta Warszawy z listy Polski Patriotycznej


Reżyser

Siwa legenda (1991)
Penelopy (1988)
Złoty pociąg (1986)
Katastrofa w Gibraltarze (1983)
Polonia Restituta (1982) – serial telewizyjny
Polonia Restituta (1980) – film
Gdzie woda czysta i trawa zielona (1977)
Jarosław Dąbrowski (1975)
Hubal (1973)
Prawdzie w oczy (1970)
Gniewko, syn rybaka (1969–1970, na podstawie scenariusza Poręby w 1977 zrealizowano serial Znak orła)
Nad Odrą (1965)
Daleka jest droga (1963)
Droga na Zachód (1961)
Lunatycy (1959)
Wyspa wielkiej nadziei (1957)
Apel poległych (1956)
I dla nas słońce świeci (1956)
Nord FF1'' (1954)


Scenarzysta

Prawdzie w oczy (1970)
Nad Odrą (1965)
Lunatycy (1959)

Odznaczenia

Uhonorowano go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką "Za Zasługi dla Warszawy" i Odznaką "Zasłużony Działacz Kultury". W 1978 został odznaczony Medalem "Za zasługi dla obronności kraju", a w 1983 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.



Źródło:



Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego